hele hoop hormoontjes....

Ok. Dat je tijdens een zwangerschap last kan hebben van stemmingswisselingen is volgens de boekjes 'normaal'. Maar bij mij, die ook zonder zwangerschap per uur van humeur verandert, is het nu wel heel erg. Er suist een dubbele dosis hormonen door mijn lijf en dat zal ik -maar vooral H- weten ook.
Voorbeeld; (huilend) 'Je bent ook ALTIJD in gesprek', als ik H. even niet kan bereiken om te zeggen dat ik last heb van hormoontjes. En (woest); 'Blijf uit de buurt, je stinkt', wat op helemaal niets is gebaseerd. Of huilen als Thomas lacht, of brullen als op tv een kindje met schaafwond in een ziekenhuis wordt binnengebracht, of snikken wanneer groep 4 van het schooltje tegenover ons huis voorbij loopt in carnavalsoutfit...... nou ja van die dingen dus....
Niet voor mietjes, zo'n zwangerschap. En al helemaal niet voor (aanstaande) vaders met een zwak gestel :-). H. doet het goed. Petje af!

Twee-eiig.

Ze zijn twee-eiig. Twee eitjes in twee zakjes. Dat betekent dat ze straks net zoveel op elkaar zullen lijken als een gewone broer/zus, broer/broer of zus/zus. En dus net zoveel op Thomas. Het verbaast me niets; het zit immers in de familie. Pa is tweeling met zijn zus, en H. is ook tweeling met zijn zus. Oja, en ze zijn nu ruim 12 weken oud. Wat een knapperds hé?

De linkerbaby

En de rechterdreumes

En wist je dat:
- je bij een tweeling ALTIJD in het ziekenhuis moet bevallen en dat ik dat ga doen in het Rijnstate in Arnhem.
- De tweeling van elkaar wordt gescheiden door het (witte) tussenschotje, en ze dus ook niet van kant kunnen wisselen.
- Dat ze allebei een eigen zakje hebben, een eigen navelstreng (logisch) en een eigen placenta (die overigens wel vaak aan elkaar vastzit).
- een tweeling bijna altijd te vroeg komt, gemiddeld zo'n drie tot twee weken eerder.
- dit de mooiste tweeling ooit gemaakt is.

Nog een zakje...

Op woensdag 4 februari gaan H en ik een echo maken. Een termijnecho. Niet overbodig, want ik heb geen enkel idee hoe lang ik al zwanger ben. Als een volleerd moeke kruip ik op de behandeltafel. Spannend.... leeft het? 'Ja hoor, kijk hier zit het hartje', zegt de vriendelijke dame. Het bewijs is wederom geleverd. Er zit echt, echt waar, een kindje in mijn buik. 'Ach....wat zie ik nou?', onderbreekt de mevrouw mijn gedachten. 'Hier zit nog een zakje, en daar klopt nog een hartje.' NOG EEN????? HOEZO??????? 'Gefeliciteerd, u krijgt een tweeling en het ziet er allemaal goed uit."
Zie hier het bewijs.... Links en rechts een donker holletje met in allebei een kleine baby. Mijn tweeling. Wat een wonder!!

En terwijl H. wit weggetrokken en bewegingsloos op zijn kruk blijft zitten, zoemt de aardige mevrouw in op de linkerspruit. Die heeft zijn -of haar- voetjes al in de lucht gegooid.